FOOLISH MINUTEs

Maylyne 00: Bonne nuit

.

.

.

.

.

.

.

รสเตกีล่าหวานจางยังติดค้างที่บนริมฝีปาก ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิท น่าแปลกที่ได้ยินท่วงทำนองMoonlight Serenadeของเกล็น มิลเลอร์บรรเลงขึ้นอย่างเงียบงัน ลมหนาวของต้นเดือนธันวาคมแทรกผ่านเสื้อโค้ทจนต้องเดินห่อตัวสั่นสะท้าน ลมหายใจร้อนระบายออกเป็นไอสีขาว เวลาตีสามในย่านนี้ให้บรรยากาศเงียบสงัดเหมือนสุสาน จนบางครั้งก็อาจเผลอคิดไปได้ว่ากำลังอยู่ลำพังบนโลก

.

.

.

เพียงไม่กี่ก้าวเมื่อเลี้ยวซ้ายที่มุมถนน ทางเข้าอพาร์ตเม้นต์ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า สาวเท้าเชื่องช้าตรงไปที่ลิฟต์ด้วยข้อสรุปที่ว่าเวลานี้อาจดึกเกินไปสำหรับการเรียกใช้บริการกดลิฟต์จากคุณคาร์ลสันที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่บนเก้าอี้ไม้

.

.

.

คุณครับ รอผมด้วย

.

เจ้าของเสียงเป็นผู้ชายตัวสูงที่หอบม้วนกระดาษพะรุงพะรัง ผมสีน้ำตาลเข้มกระเซอะกระเซิงราวกับมันไม่เคยสัมผัสกับซี่แปรงหวี ดวงตาภายใต้แว่นกรอบเงินแดงก่ำอาจเพราะความเหนื่อยล้าจากภาระการงาน

.

.

.

ฉันเอื้อมมือกดปุ่มเปิดประตูลิฟต์ก่อนที่มันจะปิดสนิท

.

ขอบคุณครับ

.

ฉันมองรอยยิ้มในดวงตาของเขา ขณะที่อีกฝ่ายแทรกตัวเข้ามาในลิฟต์

เมื่อเห็นว่าไม่มีมือของเขาข้างใดที่ว่าง ฉันจึงอาสากดหมายเลขชั้นให้

.

อ้อ ชั้นแปดครับ เขาตอบ พลางมองปุ่มหมายเลขแปดที่มีแสงเรืองขึ้นเพราะฉันเพิ่งกดมันก่อนหน้านี้ด้วยดวงตาที่ยังประดับรอยยิ้ม

ชั้นเดียวกับคุณสินะ

.

.

เสียงหัวเราะนุ่มลึกชวนฟังจากคนข้างๆดังสะท้อนก้องในลิฟต์และความคิดของฉันนานครู่หนึ่ง

.

.

.

.

.

.

ระยะเวลาแปดชั้นจากพื้นดินดำเนินไปราวกับการเดินทางนับปีแสง

.

เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไร นอกจากเสียงผ่อนลมหายใจเชื่องช้า และม้วนกระดาษในอ้อมแขนขยับเสียดกันแกรกกรากในบางครั้ง กลิ่นโคโลญจ์อ่อนๆลอยมาแตะจมูก...เคลื่อนค้าง...จางหาย คล้ายกระแสความคิดที่ไหลเวียนอยู่ในหัว...ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไร

.

.

.

.

กิ๊ง...ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก เราก้าวออกมายืนในโถงทางเดินสว่างไสว

.

เขายิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนล้า แต่มันก็ยังเป็นรอยยิ้ม

ก็...สวยดี

.

ราตรีสวัสดิ์ครับ

.

ตีสามสิบห้านาที...ยังพอมีเวลาให้กล่าวราตรีสวัสดิ์โดยไม่เคอะเขิน

.

.

.

.

.

.

ราตรีสวัสดิ์

ฉันพูด เมื่อร่างของเขาหายลับไปหลังบานประตูห้องฝั่งตรงข้าม

.

.